Zonneglans

Zonneglans

In de collectie van het Kupferstichkabinett bevindt zich ook het oudst bewaard gebleven, met de hand geïllustreerde, manuscript van Splendor Solis oder Sonnenglanz. Sieben Traktate vom Stein der Weisen (Splendor Solis of Zonnenglans. Zeven verhandelingen over de Steen der Wijzen)
1531-1532, Zuid-Duitsland
toegeschreven aan Jörg Breu (ca. 1500-1550).
33,1 x 22,8 cm; dekkende kleuren op perkament.

Ook dit werk is te kwetsbaar, dus heb ik het fascimile mogen inzien, ingepakt in een paars fluwelen doos met goudgekleurd insigne op de voorzijde, in de vorm van de zon. In het manuscript staan prachtige beeldverhalen; verhandelingen over de leer van de alchemie, en de verbinding tussen natuur, mens en kosmos. Het uiteindelijke doel: het vervaardigen van de Steen der Wijzen.

Tijdsspanne

Tijdsspanne

Dit is een detail uit de aquarel Tal bei Kalchreuth van Albrecht Dürer (1471-1528), gemaakt rond 1495-1500; 10,5 x 31,7 cm.

Ik zit in de studiezaal van het Kupferstichkabinett, en mag, met toestemming van de conservator, deze aquarel bekijken.
Tussen dit moment en het moment dat Dürer dit werkje maakte, zit een tijdsspanne van vijf eeuwen.
Deze aquarel zou ook nu gemaakt kunnen zijn.

Voor Albrecht Dürer was het studiemateriaal, snelle schetsen als voorwerk voor zijn grote werken. Een landschap als onderwerp nemen, was nog geen issue. Dürer ondertekende zijn vele aquarellen dan ook niet, en een datering ontbreekt.
Maar oh wat een mooi werkje.

Een enkele wereld

Een enkele wereld

“Het is lachwekkend om te zeggen dat er niets buiten de hemel is. Er is niet één wereld, één aarde, één zon, maar evenveel werelden als wij vonken boven ons zien schijnen.”

Giordano Bruno
Geboren 1548 in Nola bij Napels
Verbrand als ketter in Rome op 17 februari 1600
Herdenkingsmonument voor Giordano Bruno (1548-1600), Italiaanse filosoof, priester en kosmoloog

Onverwacht liep ik tegen dit herdenkingsmonument aan. Het was niet het beeld, maar de tekst die me begeleidde, terwijl ik afdaalde in de ondergrondse metro.

Giiordano Bruno kwam, samen met anderen, met het idee van een oneindig heelal, met de zon als middelpunt van een oneindig heelal; een ster, met om zich heen cirkelend planeten.

In de hal van metro Potsdamer Platz staat dit kunstwerk van kunstenaar Alexander Polzin (2008).
In de sokkelplaat van het beeld zijn de woorden van Giordano Bruno gegraveerd.

Licht

Licht

Neues Museum, Berlijn

Bodemuseum, Berlijn

Neuesmuseum, Berlijn

Zeiss GrossPlanetarium, Berlijn

Altes Museum, Berlijn

Alte Nationalgalerie, Berlijn

Friedhof Weissensee, Berlijn

Kraftwerk Union, Huttenstrasse, Berlijn
seit 1956 unter Denkmalschutz

Adem

Adem

Neue Nationalgalerie, een half uur voor aanvang van Dark Red, dansvoorstelling door Danscompagnie Rosas in de regie van de Belgische choreografe Anne Teresa De Keersmaeker.

Ademen
in de hal en buitenom het museumgebouw van Mies van der Rohe

L’Opera per Flauto van Salvatore Sciarrino in een live uitvoering, gebaseerd op het proces van in- en uitademen, en het bewegen van de dansers door de ruimte.
Dansers Anne Teresa De Keersmaeker, Cassiel Gaube en Soa Ratsifandrihana; flutist Chryssi Dimitriou.
Onderste foto: Rosas Danscompagnie, BE

Kat en kunst

Kat en kunst

Sinds het begin van de oorlog in Oekraïne eind februari, overviel me regelmatig de gedachte ‘wat doe ik hier’, ‘wat heeft ‘t voor zin’.
Een sterkere moedeloosheid over de zin van kunst en kunst maken.
Een strohalm kreeg ik toen aangereikt door de wederhelft in NL, wat me mede de brutaliteit gaf om door te gaan:

David Grossman, winnaar van de Erasmusprijs 2022, schreef jaren geleden over het gemoed van kunstenaars in tijde van oorlog. Waarom zou je doorgaan met schrijven, musiceren, beeldhouwen terwijl de bommen op Kiev vallen?
Grossman verwijst naar een fabel van Kafka over een muis in het nauw. Terwijl de kat dreigend nadert, zegt de muis: ‘Ach, de wereld wordt elke dag een beetje nauwer.’
Zo voelt het, onze ruimte wordt benauwder en krapper naarmate de oorlog en de chaos in Oekraine voortwoekeren. De wereld krimpt. En toch, schrijft Grossman, zodra we een pen vastpakken, of een beeld hakken of het klavier beroeren, zijn we niet langer het hulpeloze slachtoffer of wat het ook was dat ons nietig maakte. Dan wordt onze ruimte niet langer steeds enger. Kunstenaars maken de wereld minder benauwd.
(Deze tekst is later verschenen in het Erasmusblog van april 2022)

.

Bildhauerwerkstatt der BBK, Berlin