Zij pakt haar koffers uit

Zij pakt haar koffers uit

Zij is mij voorspeld aan een ontbijt, onzekerheid,
zij ís gearriveerd.

Zij grijpt onmiddellijk in, interne chaos,
zij kan het zich niet beter wensen.

Zij breekt mijn vingers provisorisch,
en dooft de pijn met krachtige scrupules.

Zij trekt een kap over mijn ogen
en stelt haar delicate vraag:

of ik ze niet meer sluiten wil voor haar.
Ik wijs haar waar mijn antwoord staat.

Het laat haar koud. Haar kleur is rood.
Zij pakt haar koffers uit.

 

(uit Daar zijn woorden voor, Toon Tellegen, 2005)

Patch

Patch

In WO II werd een groot deel van de tapijtencollectie van het Islamitisch Museum Berlijn vernietigd.

Conservator Mizi Donner restaureerde in de jaren ’48 en ’49, een kwart van het ‘Dieren Tapijt I-1’ door de verbrande overgebleven resten aan elkaar te patchen. Te zien in het Pergamon Museum Berlijn.

 

(Animal-carpet, Iran, eerste helft 16e eeuw; wol, geknoopt, asymetrische knoop)

(Mizzi Donner op archiefbeeld van het museum)

Het wentelen der tijden

Het wentelen der tijden

‘De man van vele listen moet u, Muze,

voor mij bezingen. Hij zwierf zeer veel rond

nadat hij Trojes goddelijke burcht

verwoest had, zag de steden van veel mensen

en leerde zo hun geest en volksaard kennen.’

 

(uit Odyssee, eerste zang; openingszin)

detail landkaart Middellandse Zeegebied uit de nalatenschap van beeldend kunstenaar Albrecht Genin

Spiele das Spiel

Spiele das Spiel

‘Speel het spel. Breng je werk in gevaar. Wees niet de hoofdpersoon. Zoek de confrontatie. Maar doe het onopzettelijk. Vermijd bijbedoelingen. Verzwijg niet. Wees week en sterk. Wees slim, steek je nek uit en veracht de overwinning. Kijk niet toe, bewijs niets, maar blijf met alle tegenwoordigheid van geest open voor tekens. Wees onverschrokken. Laat je ogen zien, laat de anderen erin kijken, zorg voor ruimte en beschouw ieder in zijn eigen perspectief. Beslis alleen met hartstocht. Misluk rustig. Neem vooral de tijd en bewandel zijpaden. Laat je afleiden. Neem om het zo te zeggen vakantie. Houd je niet doof voor geen boom voor geen water. Trek jezelf terug in jezelf als je daar zin in hebt en gun je de zon. Vergeet de mensen in je naaste omgeving, verstevig je banden met onbekenden, buig je over bijzaken, wijk uit naar de verlatenheid, vermoord het noodslotdrama, veracht het ongeluk, analyseer het conflict. Neem je eigen kleur aan tot je in je gelijk staat en het ruisen van de bladeren zoet wordt. Loop stilzwijgend langs de dorpen. Ik volg je.’

 

uit: Peter Handke, Over de dorpen (1981)

vertaling: Wintervuurplaats.nl